ترجمه اتفاقی است میان دو زبان که در این اتفاق مترجم  دو اصل را در  نظر میگیرد، یکی زبان مبدا و دیگری زبان مقصد و همواره از دو جهت نگرانی دارد یکی اینکه مبادا خواننده ترجمه ی او را در نیابد و دیگر اینکه پیام نویسنده بخوبی منتقل نشود. از این منظر کارشناسان دو نوع ترجمه را شناسایی و مطرح کرده اند:
1- ترجمه ی ارتباطی (communicative)  که همان ترجمه ی آزاد یا روان است.
2- ترجمه ی معنایی ( (semantic که همان ترجمه ی تحت اللفظی یا (word for word) است.

در نوع اول، مترجم به خواننده توجه دارد و اصلا ساختهای صوری و معنایی زبان مبدا را به زبان مقصد وارد نمیکند؛ چنین ترجمه ای راحت تر خوانده میشود ولی این نگرانی همواره وجود دارد که آنچه خوانده میشود با چیزی که نویسنده گفته است انطباق معقول و یا نسبی نداشته باشد.
در نوع دوم، برعکس ترجمه ی ارتباطی، ملاک ترجمه برای مترجم، نویسنده است نه خواننده و امکان ورود ساختهای زبان مبدا به زبان مقصد به مراتب بیشتر است، به همین جهت خواندن چنین ترجمه ای به مراتب سخت تر است.
ترجمه های ارتباطی و معنایی هر کدام پیروان خاص خود را دارد. با اینحال هیچ ترجمه ای نمیتواند به طور مطلق مترجم ارتباطی یا معنایی باشد. این امر، امری نسبی است و نسبت به نوع متن و هدف ترجمه یکی از این دو قطب برجسته تر میشود.
انواع ترجمه (از نظر جان درایدن)
روشهای ترجمه را میتوان به سه گروه تقسیم کرد. نخست ترجمه ی تحت الفظی است که در آن متن کلمه به کلمه و خط به خط از زبانی به زبان دیگر برگردانده میشود. روش دوم نقل به معنی (paraphrase) است. در این روش مترجم همواره نویسنده را در مد نظر دارد، اما توجه خود را بیشتر به معنی متن معطوف میدارد تا به لفظ. مترجم معنی متن را به بیان دیگر باز میگوید اما تغییری در آن ایجاد نمیکند. روش سوم روش اقتباس (imitation) است. در این روش مترجم ( اگر دیگر بتوان او را مترجم نامید) به خود اجازه میدهد که در لفظ و معنی تصرف کند و در مواردی هر دو را کنار مینهد، نکات چندی از متن الهام میگیرد و به میل خود متن را بازنویسی میکند.
ترجمه های تحت الفظی به ندرت روان و خوشایند هستند، چراکه در زبانی نظیر لاتین- که بسیار دقیق و موجز است- یک لغت گاه در بر دارنده یمعانی گسترده است که که زبانهای دیگر- به علت بدوی بودن یا محدود بودن- از بیان آن معنی با کلماتی بیشتر ناتوانند.
مشاهده ی این مشکلات در ترجمه ی تحت اللفظی در گذشته ای نچندان دور، دو تن از صاحب نظران برجسته ی ما، سر جان دنهام (sir john denham) و آقای کاولی (cavalli) را بر آن داشت تا شیوه ی جدیدی در ترجمه ابداع کنند که به پیشنهاد آقای کاولی بر آن نام اقتباس نهادند. به نظر این اساتید اقتباس در ترجمه بدان میماند که شاعری بکوشد درباره ی موضوعی واحد همچون شاعری پیش از خود بنویسد.چنین شاعری عبارت را عینا بر نمیگرداند و خود را محدود به الفاظ و معانی شاعر پیشین نمیکند. بلکه صرفا او را الگوی خود قرار میدهد و میکوشد چنان بنویسد که اگر آن شاعر معاصر و هم میهن او بود مینوشت. در روش اقتباس مترجم به بهترین وجه استعداد و قریحه ی خود را آشکار میکند در عین حال اقتباس در ترجمه خیانت بزرگی به یاد و آوازه ی نویسندگان سرشناس گذشته است. پس میتوان نتیجه گرفتکه آرادی در انتخاب شیوه ی بیان تا حدودیپذیرفتنی است و مقید شدن به الفاظ و تعداد سطرهای متن اصلی ضروری نیست. اما به طور کلی احساس و اندیشه ی نویسنده حریمی دارد که در ترجمه باید ایمن بماند.

 

 

بازدید 43490 بار

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

فرم برآورد هزینه

  1. نام و نام خانوادگی*
    لطفا نام خود را وارد نمایید.
  2. ایمیل*
    لطفا ایمیل خود را وارد نمایید.
  3. تلفن*
    لطفا تلفن خود را وارد نمایید.
  4. بارگزاری متن
    اشکال در بارگزاری فایل
  5. حوزه متن
    Invalid Input
  6. تاریخ تحویل*
    تاریخ تحویل را وارد کنید.
  7. توضیحات
    Please let us know your message.
  8. کد امنیتی*
    Invalid Input

حاضرین در سایت

در حال حاضر 76 میهمان و بدون عضو در حال بازدید از سایت هستند